คุณเคยไหม....

ที่เวลาเจอใครสักคน.....

แล้ว....

คุณต้องการจะทักเขา....

แค่เอ่ยคำว่า  "หวัดดี..เป้นไงบ้าง...สบายดีไหม"

ก็ทำไม่ได้...อย่าถามสาเหตุเลยนะ

คุณคงนึกได้  ด้วยเหตุผลร้อยแปด

แต่...สาเหตุของฉัน...แค่กระจกกัน

เท่านั้นเอง.....

มันเป้นเรื่อง"ไร้สาระ"ใช่ไหม

ฉันคงตอบไม่ได้...มากมายอะไร

ฉันรู้เพียงแต่ว่า...ฉันอยากจะทักเท่านั้นเอง

........

.....

...

.

 

 

 

 

 

เรื่องราวจบลงตรงที่...ฉันมานั่งเสียความรู้สึก....อยู่อย่างนี้

ฉันหวังว่า....ถ้าเจอกันครั้งหน้า

ฉันจะใช้สิทธิ  ความเป็น"เพื่อน"ของฉัน 

(โดยไม่เกรงใจ)  ทักเพื่อนของฉันว่า"เห้ย หวัดดี"เมริง

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่มีอะไรที่เธอต้องการ ถึงฉันพยายามแค่ไหน ทุ่มเทไปให้เธอหมดใจ
ยิ่งเดินเข้าไปแต่เธอยิ่งห่าง ยิ่งเห็นช่องว่างที่กั้นเอาไว้ ฉันต้องทำอย่างไร

* ใจเธอดังทะเลที่กว้างยิ่งนัก ความรักฉันเป็นแค่ลมเท่านั้น
เป็นแค่ลมที่มันพัดบางบาง ไม่มีทางจะไปถมทะเล

** รู้แล้ว รู้ว่าเธอไม่รักฉัน แต่ช่างมันเถอะมันไม่สำคัญ
ก็บอกเลยว่าไม่มีคำว่าเสียใจ
ได้รักแท้ แม้ที่สุดจะโชคร้าย แม้ใครด่าว่าบ้าไม่พอหรือไง
มีเพียงเหตุผลง่ายๆว่าฉันรักเธอ

ได้เป็นแค่คนที่คอยเฝ้าดู และได้ช่วยเธอยามอ่อนล้า มันก็มีค่ากับใจ
ไม่มีอะไรให้เธอชื่นชม และฉันถมใจเธอไม่ไหว แต่ฉันก็ไม่ได้ขออะไร

(ซ้ำ * / ** )

รู้แล้ว รู้ว่าเธอไม่รักฉัน แต่ช่างมันเถอะมันไม่สำคัญ
มีเพียงเหตุผลง่ายๆว่าฉันรักเธอ


(ซ้ำ **)


โง่ไม่พอหรือไง
มีเพียงเหตุผลง่ายๆว่าฉันรักเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนที่...เท่าไหร่

 

 

ไม่ได้นับ...เพราะเหตุที่ว่า 

ไม่ว่าถึงตอนไหน  ที่เรียกว่าตอนจบ

 

 

 

ต้องมีตอนต่อไปของเรื่องใหม่  มาแทนเสมอ

 

 

 

ไม่ต้องงง  กับคำเพ้อเจ้อ  ของฉัน  หรือ  ของตัวเอง

 

 

 

 

เพราะฉันยังงงเลย....555555+

ปล.ฉันก็ยังคงเป็นฉัน

 

แต่ฉันก็ยังไม่ลืมที่จะนับถือคนอื่น

 

และ....ตังเอง

 

 

 

ปล.2

โลกใบนี้...เหมือนมันจะแคบลง   อย่างบอกไม่ถูก

คงต้องก้าวออกไป .....ดู  และเรียนรู้

อีกเยอะ..... 

 

 

เรื่องราวทุกเรื่องนั้น ก็เหมือนบันทึกหน้าหนึ่ง ในบางครั้งบันทึกนั้น  สั้นบาง ยาวบาง แล้วแต่การรับรู้และเวลา

บางคนอาจบอกว่า  เรื่องราวตอนนี้ของเขาน่าจดจำ แต่สำหรับใครหลายคน  คงมองเรื่องนั้นเป็นเรื่องธรรมดา

แล้วอีกหลายคน...อยากจะลบเรื่องนั้นออกไปจากใจ 

 

 

กระดาษบางแผ่น เป็นสีขาว บางแผ่นมีสี บางแผ่นมีเส้นบรรทัด  บางแผ่นมีพร้อมทั้งหมด

นั้นแล้วแต่ว่า  แต่ละคนชอบแบบไหน......

สมุดหนึ่งเล่มเปรียบได้กับความทรงจำ แต่สมุดเล่มนั้นคงไม่ได้มีทั้งกระดาษสี มีทั้งเส้นบรรทัดในเล่มเดียว

เพราะสมุดของเราที่ได้รับมานั้น  เป็นสมุดสีขาว ไม่มีอะไรพิเศษ มีแต่เราเท่านั้นที่จะแต่งเติมสีสันลงไป

บางคนบันทึกมันลงไปด้วยหัวใจ  แต่สุดท้ายก็อยากลบมันออกทั้งหมด  บางคนต้องการให้ทุกหน้ามีแต่เรื่องเดิมๆ

แต่บางคนถึงกลับอยากฉีก อยากเผา ไม่อยากมีความทรงจำใดๆอีกต่อไป...

 

 

 

 

มาถึงตรงนี้  เรื่องราวก็ยังดำเนินต่อไป  ไม่ว่าใครจะไม่ต้องการก็ตาม  แต่อย่างน้อยทุกคนคงมีบันทึกสักหน้า

....ที่อยากฉีก  เอามันมาใส่กรอบ ตั้งไว้ในที่ที่มองเห็นได้ชัดที่สุด เขียนตัวใหญ่ๆ และนั่งมองมันอย่างนั้น อย่างสุขใจ....

 

 

 

 

ปล..............

ไม่เคยมีสักหน้าที่...ว่างเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ระหว่างทาง.......

  เคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ตามแรงเฉื่อย  เคลื่อนที่ไปข้างหน้า  อย่างตั้งใจ 

มีลูกระนาบบางประปราย แรงกระเทือก ทำให้รู้สึกตัว ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว

ข้างนอกกระจก ยังมีรถวิ่งสวนไปมา มีรถตามหลังมาแต่ไม่ไกล

ข้างทางมีต้นหญ้ามายมาก(คนที่ไม่เห้นค่าในตัวมันเรียกวันว่า วัชพืช)

...................

...............

...........

........

ขยับตัวให้รู้สึกสบายดีอีกที

แสงที่เห็นเมื่อครู่กับลางเลือนอีกครั้ง

ที่รู้สึกได้คือแสงแวบ ๆ สีขาวดวงเล็ก

กระจายเต็มไปหมด  อีกดวงหมดแสง

อีกดวงมีแสง สักครู่...ทุกอย่างก็ดับลงอย่างสงบ

บังเอิญ.....ทัวร์

บังเอิญ.....ดี

บังเอิญ.....20

บังเอิญ.....ผ่านมา

บังเอิญ.....พอดี

บังเอิญ.....ถูกเชิญ

บังเอิญ.....ถูกใจ

บังเอิญ.....เข้าไป

บังเอิญ.....เข้าใจ  ความจริง

ปล.ระหว่างทาง..ของตก

หาไม่เจอ...บังเอิญ ลืม

บังเอิญ  ตั้งใจทิ้ง  พอดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังโรงละคร...โรงนี้

ในตอนนี้ถึงเวลาพัก  เวที  เพื่อเตรียมการแสดง ในตอนต่อไป...

ในห้องแต่งตัว ที่แสนวุ่นวาย

มีเสียงร้องเรียกสิ่งที่นักแสดง  ต้องการมากมาย

....จนฟังไม่ได้ศัพท์....

รู้แค่ว่า

ในน้ำเสียง  มีความต้องการแฝงอยู่มาก

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม

...ความวุ่นวายหลังม่านของโรงละคร  โรงนี้..

ก็คงต้องมีต่อไป

......................................................

 

เดินฝ่าฝูงชนภายในห้องแต่งตัว...

ออกมาสูดอากาศข้างนอก

นั่งรับลมเย็น  ในหน้าหนาว

ตรงบันไดทางลง

ปล่อยใจไปตามลม

ถึงแม้  บางครั้งอากาศหนาวที่ผ่านเข้ามานั้น

จะทักทายรุนแรง  จนทำให้หน้าชาก็ตาม

แต่....

นี่แหละ   หน้าหนาว

ที่เธอ  ฉัน  และทุกคน....เฝ้ารอ(หรือเปล่า)

อากาศข้างนอกรุนแรง  ในความรู้สึก

พระจันทร์เต็มดวง  ในตอนนี้

ทำไม...มันไม่สวยเหมือนเก่า

ทั้งที่  มันก็คือพระจันทร์ดวงเดิมที่เคยมอง

.....

(กระจก  ที่สะท้อนดวงจันทร์ในตอนนี้ ก็คงเหมือนกัน)

ปล.คิดแล้วก็........สูบบุหรี่ดีกว่า

อย่างน้อยก็ได้ความอบอุ่นจากแสงไฟบนม้วนบุหรี่ตัวน้อย

กร๊ากกกกกกกกน้ำเน่าแหะ...

 

 

นั่งอยู่คนเดียวปล่าวเปลียวเอกา

นั่งหันหลังชนฝา

อย่างน้อยก็คิดได้ว่า

ไม่มีผีมาข้างหลังแน่นอน

 

ดูดบุหรี่ไม่กี่ที..อากาศหนาวไม่เคยปราณี

เอาบุหรี่ฉันไป...จะให้ทำไง

เข้าข้างในดีกว่า

5555555555555555555+

 

(กวี  งง  ไม่  ต้อง  สง  สัย

อา กาศ มัน พา ไป  ไกล

ห้าม  ไม่  ไหว  จริงๆ) 

 

 

 

 

 

ตอนที่  2

 

 

......เป็นเพราะอากาศที่หนาว  หรือเป็นเพราะเราเหงาตามอากาศ.....

 นี่เป็นประโยคสนทนาแรก  แทนคำทักทาย  ว่าสวัสดี.......

อาจเป็นเพราะอากาศในตอนนั้น  หรือความรู้สึกที่เราใช้สื่อถึงกันผ่านคำพูด

ไม่มีประโยคใดๆ เอ่ยออกมา จากผู้ที่ถูกทักเลย

อาจเป้นเพราะ หาคำตอบจากคำที่ถูกทักมาก็เป็นได้

มีแต่แววตา  ที่มองกลับไปยังผู้ถาม......

เป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้วมั้ง....ในตอนนั้น

 

............................................................................

 

 

 

 

 

พอกลับมานึก  ถึงคำถามอีกที

ความจริงแล้ว  ถ้ามองอย่างเข้าใจ

มันมีอะไรแฝงอยู่ข้างในจริงๆ...

 

 .......

ในอากาศหนาว

มีเรื่องราวเสมอ....

เรื่องอาจเริ่มมาก่อนหน้าหนาวก็เป็นได้

แต่..พออากาศหนาวเข้าจริงๆ

เราคงมีอากาศมาช่วยเตือนเรื่องที่เราลืม..ไปแล้วก็เป็นได้

ดูอย่างพวกหนูสิ..ออกหากินตลอดเวลาเพื่อเก็บเสบียงไว้หน้าหนาว

เอาตัวเองกลับไปในบ้านที่แสนอบอุ่น

นอนขดตัวอยู่ในบ้าน

พร้อมๆกับคิดทบทวนตลอดเวลาที่ห่างบ้านนอนเก็บแรง

ไว้พ้นหน้าหนาวนี้ไป...

ฉันจะไปเจอโลกกว้างกว่าที่เคย...

 

 

 

 

 

ปล.เรื่องที่อยากเขียนดัน..ไม่ได้เขียน

เอาไว้มาเล่าเป็นตอนที่  3

แล้วกันน่ะค่ะ 

นิทานเกี่ยวกับฤดูหนาวที่ผ่านมา

ใครมีความเห้นแตกต่าง

เอามาเล่าสู่กันฟังได้น่ะ

>><<

อยากฟังคนอื่นบ้าง

หลังจากฟังตัวเองมานาน

.................

 

 

 

 

 

 

ตอนที่  1

 

....นิทานเกี่ยวกับ....ฤดูหนาว

 

 

(7/10/2543)....(10/11/2550)

 

 

     นิทานบางเรื่องเล่าถึงชายคนหนึ่งผู้เคยรักกลิ่นหอมของลมหนาว  ทุกเดือนตุลาคม  เขาและเพื่อนอีกอีก 2-3 คน  มักแข่งขันกันว่าใครจะเป็นคนแรกที่ได้กลิ่นลมหนาว

ชายหนุ่มเปิดสมุนบันทึกเล่มเก่า  วันที่ 28/10 ที่ผ่านมา  เขาเคยบันทึกถึงลมหนาวไวว่า:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ของบางอย่างถูกออกแบบมาเพื่อให้อยู่ร่วมกันเป็นคู่-ไม่ขาดไม่เกินไปกว่านั้น

เขาลองนึกภาพตัวเองเวลาต้องทะเลาะกับใครเพียงเพราะหลงรักคนๆเดียว

หากเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นจริง  ลมหนาวของปีคงพัดมาพร้อมกับความเศร้ามากกว่า  ความสุข